Sommige spijtgevoelens verdwijnen niet met de tijd. Ze worden stiller, nestelen zich ergens diep in ons, en wachten op die momenten waarop we ons afvragen hoe ons leven er anders had kunnen uitzien.
Wat als ik een andere keuze had gemaakt?
Wat als ik een andere weg had gekozen?
Wat als ik in mezelf had geloofd toen het er echt toe deed?
En misschien wel de meest pijnlijke vraag van allemaal…
Wat als het leven dat ik had moeten leiden, juist het leven is dat ik mezelf nooit heb toegestaan?
'Er is nog een leven dat ik niet heb geleefd' is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een zeer persoonlijke beschouwing over de jaren die we nooit meer terugkrijgen, de kansen die we hebben laten liggen, de dromen die we hebben opgegeven en de keuzes die we graag nog eens zouden willen maken.
Het gaat erom dat we terugkijken en beseffen dat sommige dingen die we kwijtgeraakt zijn, ons niet zijn afgenomen. Soms waren wij het die wegliepen. Soms nam angst de beslissing voor ons. Soms wisten we gewoon niet beter.
En soms komt dat besef veel te laat.
Ik ben nog jong. Ik weet dat ik nog niet lang genoeg heb geleefd om ten volle te beseffen wat het betekent om terug te kijken op tientallen jaren aan keuzes en me af te vragen hoe mijn leven er anders had kunnen uitzien.
Maar ik kan me wel inleven in dat gevoel van spijt.
Ik heb fouten gemaakt, en ik weet dat ik er nog veel meer zal maken. Dat geldt voor ons allemaal. Dat hoort nu eenmaal bij het mens-zijn.
En daarom raakt dit verhaal me zo diep.
Want spijt is een van de meest universele menselijke ervaringen. Ongeacht generatie, achtergrond of levenswijze: zo velen van ons worstelen met dezelfde stille vragen over de wegen die we niet hebben gekozen en de mensen die we hadden kunnen worden.
Dit nummer probeert je niet te overtuigen dat elke fout met een reden is gebeurd. Het doet niet alsof elke gemiste kans nog terugkomt, of dat alles op de een of andere manier weer goed kan komen.
Sommige dingen zijn verdwenen.
Sommige deuren zijn echt dichtgegaan.
En soms doet het meer pijn om dat te accepteren dan we onder woorden kunnen brengen.
Maar spijt hoeft niet de rest van ons verhaal te bepalen.
Ergens onder al die teleurstelling, het verdriet en de last van alles wat we liever anders hadden gedaan, zit misschien nog steeds iets dat leeft.
Een klein vonkje.
Geen belofte dat alles goed komt. Geen garantie dat het morgen beter zal gaan.
Alleen al de gedachte dat morgen er niet per se precies zo uit hoeft te zien als gisteren.
Dat we nog steeds een andere keuze kunnen maken.
Dat we nog steeds een andere reden kunnen vinden om het te proberen.
Dat opgeven niet per se de oplossing hoeft te zijn.
En misschien is er, na alles wat we hebben verloren, alles waar we spijt van hebben en alles wat we niet kunnen veranderen, nog steeds een leven dat erop wacht om geleefd te worden.
Een leven dat we nog niet hebben geleefd… voorlopig.
Liefs,
ANNAVIBES 🦋